Κάθε νύχτα λίγο πιο κοντά

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Photo by: jtambou

 

‘Η αίσθηση πως δεν ελέγχεις το μυαλό σου, ότι το σώμα που κοιτάς δεν είναι δικό σου, ότι τα πάντα που βιώνεις μοιάζουν ξένα, σαν να μην είσαι εκεί, σαν να λείπεις από ‘σένα, σαν να ‘ναι όλα ψέμα, σαν να μην το ζεις, σαν η φωνή που βγάζεις να μη βγαίνει από το στόμα σου, ποιος θα σε νιώσει άμα πας και του το πεις; αν δεν το ‘χει ζήσει εκείνος πως να νιώσει τον αγώνα σου; Αυτή η αίσθηση πως δεν έχεις υπόσταση γιατί ό,τι βλέπεις το κοιτάζεις από απόσταση κι όποιος σου πει πως όλα είναι μια απόφαση πες του να μπει εκεί μέσα με σκοπό να κάνει απόδραση.’

 

Καλημέρα, καλησπέρα λοιπόν με τους παραπάνω στίχους του Novel 729 από το κομμάτι του με τίτλο ‘Διάγνωση’ (για όποιον ενδιαφέρεται το κομμάτι συμπεριλαμβάνεται στον καινούργιο δίσκο του με τίτλο ‘Το Καταφύγιο’ και θα βρίσκεται στο τέλος του άρθρου). Γιατί όμως; Γιατί έτσι. Ήθελα να τα πούμε λίγο και όπως πάντα έτσι και σήμερα θα μοιραστώ τις σκέψεις μου, αυθόρμητα αλλά με αφορμή, και αυτή την φορά αφορμή είναι αυτό το κομμάτι και κυρίως αυτοί οι στίχοι.

Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησε αυτή η ‘αίσθηση’ ακριβώς αλλά αισθάνομαι ότι ήταν πάντα εκεί από όταν ήμουν πολύ μικρός. Είναι αυτή ‘η μαυρίλα’ που λέμε τόσο απλά και όσο περνάνε τα χρόνια, σιγουρεύομαι όλο και πιο πολύ, ότι για κάθε έναν είναι διαφορετική. Πολύ εύστοχα ο Γιωργάρας μιλάει για ‘αίσθηση’ σε ένα κομμάτι που λέγεται Διάγνωση. Στον σύγχρονο κόσμο διάγνωση είναι η κατάθλιψη και οι μορφές τις είναι όλο και περισσότερες, γιατί όλοι μας διαφέρουμε, τόσο όσο μοιάζουμε και αντιστρόφως ανάλογα. Η γνώση μας για την ψυχική υγεία μοιάζει με μωρό που ακόμα μπουσουλάει. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι είναι εξίσου σημαντική και πολλές φορές συνδεδεμένη με την σωματική υγεία. Προσωπικά οι αισθήσεις πιστεύω πως δεν ζυγίζονται ούτε εγκλωβίζονται σε κείμενα, είναι σαν την τέχνη, είναι συναίσθημα, είναι το άσπρο μέσα στο μαύρο και το μαύρο μέσα στο άσπρο, είναι αυτό που ονομάσαμε Θεό, είναι η φύση μας τέτοια. Αν δεν προσπαθούμε όμως να αναλύουμε και να εκφράζουμε αυτές τις λεγόμενες ανησυχίες τότε τι σκατά κάνουμε εδώ πέρα;

Παρακάτω, αλλά στο δικό μου τώρα, θα μοιραστώ με τις φτωχές μου λέξεις την ιδέα μου για αυτή την αίσθηση. Η παγίδα βρίσκεται πάλι σε στερεότυπα. Μέχρι πρότινος, αλλά ακόμα και σήμερα, σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, αν μάθει η κοινωνία, αυτή η καταραμένη κοινωνία, ότι πάει κάποιος παραδείγματος χάρη σε ψυχολόγο (πόσο μάλλον ένα παιδί) ή σε ψυχίατρο για βοήθεια, ταυτοχρόνως η ταμπέλα καρφώνεται. Προβληματικό παιδί, ο τρελός, ο αδύναμος, η άχρηστη, φταίει ο τρόπος που τα μεγάλωσαν… Όπως σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας έτσι και τώρα ξετινάζουμε μέρα με την μέρα στερεότυπα και κλαδεύουμε τα κεφάλια της λερναίας Ύδρας. Φόβος για το διαφορετικό, ανασφάλειες, μίσος, εγωκεντρισμός και η ασφάλεια της μάζας τα κεφάλια της. Ταξίδια, αλληλεγγύη, αγάπη, διάβασμα, δημιουργία και ευγνωμοσύνη τα σπαθιά μας.

Ξέφυγα πάλι λίγο πίσω στην ‘αίσθηση’. Τα χρόνια μέχρι τώρα μου έδειξαν ότι η ρουτίνα και η μοναξιά είναι δύο θηρία. Μεγάλα, μαύρα, τριχωτά, βρώμικα, άσχημα και γεμάτα πονηριά και κακία. Παλεύουμε καθημερινά ο καθένας με τον δικό του σταυρό στην πλάτη για να είμαστε καλά ένα Σ/Κ ή όταν πάρουμε άδεια. Παλεύουμε τόσο πολύ που φτάνει η στιγμή που το Σ/Κ έρχεται, περνάει και φεύγει, η άδεια έρχεται, περνάει και φεύγει, οι στιγμές που λησμονούμε, έρχονται, περνάν και φεύγουν. Άνθρωποι έρχονται, περνάν και φεύγουν. Κενό. Αυτό μου έκανε εμένα η καθημερινή πίεση, το στρες και η ρουτίνα. Κενό. Να μην γελάς από τα μέσα σου, να μην θυμώνεις, να μην λυπάσαι, να μην κλαις, να μην πονάς, να μην βρίσκεις χαρά στην αναμονή και να μην σου αφήνει χαρά η εμπειρία. Για κάνε απόδραση από το κενό. Κάπου, κάπως κάποτε από ‘το κυνήγι της ευτυχίας’ βρεθήκαμε στο ‘κυνήγι της εσωτερικής γαλήνης’. Άπειροι αντιπερισπασμοί, τεχνολογική εξέλιξη, πόλεμοι, πείνα, μιζέρια, δυστυχία. Τα έχουμε πει και σε άλλο κείμενο για αυτό το ‘κυνήγι’. Δεν είναι αδύναμος αυτός που παλεύει με αυτό το κενό. Οι πιο δυνατοί και σοφοί άνθρωποι που έχω γνωρίσει έχουν πέσει σε αυτό το κενό χίλιες φορές και έχουν αποδράσει χίλιες και μια. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικά κενά.

Ό,τι και να συμβαίνει στο μυαλό σου, οποία δυσκολία και να περνάς να θυμάσαι ότι θα περάσει. Ψυχή που δεν λυγίζει δεν βαστάει. Θα έρθουν τα σύννεφα, ο χειμώνας, η μαυρίλα, το κενό αλλά είσαι πολύ πιο δυνατός από ό,τι νομίζεις. Θα ξαναβγεί ο ήλιος, θα ξανά έρθει η άνοιξη, θα ξαναδείς τα χρώματα και θα αποδράσεις από το κενό ξανά για να ξανά έρθουν όλα από την αρχή και να ξαναφύγουν πάλι. Όλα κύκλος είναι. Μην κυνηγάς μάγισσες. Αυτά που έζησες πέρασαν, η αίσθηση δεν θα είναι η ίδια ποτέ, ούτε τότε ήταν αλλά το ξέχασες γιατί έτσι λειτουργείς σαν οργανισμός. Το ανθρώπινο μυαλό έχει άμυνες να σβήνει τα άσχημα και να τα κάνει διαφορετικά όμορφα όπως και τα όμορφα να μοιάζουν πανέμορφα με τον χρόνο. Αν χάσεις το ραντεβού σου με τις στιγμές καμία φορά ή και πολλές μην σε τιμωρείς. Θα έρθει άλλη στιγμή κάποια άλλη στιγμή και θα είσαι εκεί χωρίς να σε κρίνεις. Τα λάθη είναι ευλογία όταν τα αφήνεις να σε μάθουν. Είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου, καλώς αλλά παν μέτρον άριστον. Σε δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια από τώρα θα σκέφτεσαι πόσο τέλεια ήταν τότε στο υπόσχομαι. Δεν είσαι μόνος σου, έχεις εσένα και θα σε έχεις για όσο. Κάτω από το φως του ήλιου, κάτω από το σκοτάδι των άστρων, κάτω από το φως των άστρων και το σκοτάδι του ήλιου. Στην μοναξιά των πολλών, στην παρέα της μοναχικότητας, στην μοναχικότητα των πολλών και στην παρέα της μοναξιάς. Είναι όλα στο μυαλό σου. Κάθε νύχτα λίγο πιο κοντά στο νόημα.

J. T.

Σχολιασμός

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Close Menu